Zaloguj do serwisu




Przypomnij hasło

Aktualnie Polski Network posiada uczestników w 35 krajach na 6 kontynentach.

Święta narodowe

13 kwietnia – Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 

W wyniku uzgodnień zawartych pomiędzy Trzecią Rzeszą i Związkiem Sowieckim w pakcie Ribbentrop-Mołotow, po rozpoczęciu we wrześniu 1939 roku ofensywy na Polskę przez wojska niemieckie, na wschodnie tereny Kraju wkroczyła niemal jednocześnie Armia Czerwona. Po zajęciu wschodnich ziem Rzeczpospolitej NKWD aresztowała, a następnie wiosną 1940 roku, na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b), wymordowała w lasach w Katyniu pod Smoleńskiem, w Miednoje koło Tweru i w Piatichatkach na przedmieściach Charkowa prawie 19 tysięcy oficerów wojska polskiego i urzędników państwowych. Egzekucji dokonywano zazwyczaj strzałem z pistoletu z bliskiej odległości w tył głowy. Ofiary miały ręce skrępowane drutem kolczastym. Aby upozorować, że zbrodni dokonali hitlerowcy, NKWD używała pistoletów produkcji niemieckiej. Zdarzenia te określane są mianem Zbrodni Katyńskiej.

Polscy oficerowie zostali zamordowani prawdopodobnie, po to, aby zniszczyć „element wrogi klasowo”, mogący w przyszłości utrudnić narzucenie Polsce zwierzchnictwa ZSRR oraz aby pozbawić narodu warstwy przywódczej i inteligencji.

Po napaści armii niemieckiej na Związek Sowiecki i po zajęciu przez Wehrmacht wschodnich ziem Polski okupowanych do tej pory przez Armię Czerwoną, o dokonanej w ścisłej tajemnicy sowieckiej zbrodni i o zbiorowych mogiłach poinformowało w dniu 13 kwietnia 1943 roku berlińskie radio. Ten dzień stał się Dniem Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.

Aż do początku lat dziewięćdziesiątych władze ZSRR fałszowały historię starając się przekonać opinię publiczną, że zbrodni dokonały wojska niemieckie.
Więcej informacji o Zbrodni Katyńskiej znajdziesz pod adresami:

13 kwietnia nie jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.

2 maja – Dzień Flagi Rzeczpospolitej Polskiej oraz Dzień Polonii i Polaków za Granicą 

Dzień Polonii i Polaków za Granicą. Święto ma umacniać poczucie polskiej wspólnoty narodowej ponad granicami państw i ponad podziałami ideowymi. Przypomina rodakom żyjącym na obczyźnie o ich korzeniach i pomaga w zachowaniu świadomości narodowej. Zostało ustanowione uchwałą Senatu Rzeczpospolitej Polskiej z 2002 roku.

Dzień Flagi Rzeczpospolitej Polskiej. Data 2 maja została wybrana dla Dnia Flagi Rzeczpospolitej Polskiej z dwóch powodów. Po pierwsze, w czasach komunizmu (w latach 1945-89) w tym dniu władze mobilizowały podległe sobie służby do zdejmowania flag państwowych, które wywieszane były z okazji dnia 1 maja, czyli hucznie obchodzonego w krajach bloku sowieckiego Międzynarodowego Dnia Solidarności Ludzi Pracy. Chodziło o to, aby nie były one eksponowane w dniu zniesionego przez władze komunistyczne Święta Konstytucji 3 Maja. Po drugie, w tym dniu w 1945 r., podczas Drugiej Wojny Światowej, polscy żołnierze zawiesili biało-czerwone flagi na berlińskiej Siegessäule - pruskiej Kolumnie Zwycięstwa z 1973 roku (miała upamiętniać zwycięstwa Prus w wojnach z Danią, Austrią i Francją). Dzień Flagi został ustanowiony ustawą Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z 2004 r. Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem:

2 maja organizowane są w Polsce pochody z flagami państwowymi, różnego rodzaju manifestacje patriotyczne oraz akcje, które mają na celu propagowanie wiedzy na temat polskiej flagi i godła.
2 maja nie jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.

3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja 

Konstytucja 3 Maja to ustawa uchwalona w dniu 3 maja 1791 roku w warszawskim Zamku Królewskim, która regulowała ustrój prawny Rzeczypospolitej Obojga Narodów, czyli złączonych unią Polski i Litwy. Była pierwszą w Europie i drugą na świecie (po konstytucji amerykańskiej z roku 1787) nowoczesną, spisaną konstytucją. Obowiązywała tylko przez rok. Została zniesiona w 1792 roku w wyniku przegranej wojny polsko-rosyjskiej.

Konstytucja miała na celu zlikwidowanie wad systemu politycznego Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jej „złotej wolności”, prowadzącej do anarchii i osłabienia państwa, na których korzystały państwa ościenne. Wprowadziła polityczne zrównanie mieszczan i szlachty oraz obejmowała ochroną państwa chłopów, łagodząc w ten sposób najgorsze nadużycia pańszczyzny. Miało to stanowić fundament budowy nowoczesnego narodu. Konstytucja zniosła zgubne instytucje, takie jak liberum veto, które pozostawiało sejm na łasce każdego posła, który (z własnej inicjatywy lub przekupiony przez zagraniczne siły albo magnatów) mógł unieważnić uchwały podjęte przez Sejm. Miała stać się podstawą budowy silnej, egalitarnej i demokratycznej monarchii konstytucyjnej; nowym fundamentem państwa, które jeszcze 150 lat wcześniej było największym krajem w Europie i jedną z największych potęg na kontynencie.

W latach 1795-1918, kiedy Polska w wyniku rozbiorów znikła z powierzchni mapy, pamięć o Konstytucji 3 Maja podtrzymywała u Polaków wolę stworzenia niepodległego i sprawiedliwego państwa. Konstytucja 3 Maja jest obecnie symbolem światłych dążeń do modernizacji Kraju i stworzenia nowoczesnego narodu zdolnego do osiągania celów, które przekraczają siły jednostek.
Uchwalenie Konstytucji 3 Maja zostało uznane za święto już w roku 1791. Nie było obchodzone w czasie zaborów w latach 1795-1918, kiedy terytorium Polski było podzielone pomiędzy trzy zaborcze państwa – Austrię, Prusy i Rosję. Zmieniło się to po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Rocznica uchwalenia Konstytucji 3 Maja została uznana za święto narodowe uchwałą Sejmu z kwietnia 1919 roku. Po Drugiej Wojnie Światowej, w Polsce pod rządami komunistów obchodzono je tylko do roku 1946. Potem obchody zostały zabronione. Po obaleniu komunizmu Święto Konstytucji 3 Maja zostało przywrócone do kalendarza świąt państwowych ustawą Sejmu z kwietnia 1990 roku.

Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem:

Informacje o Konstytucji 3 maja znajdziesz pod adresami:

3 maja jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.

1 sierpnia – rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego 

Powstanie Warszawskie było zbrojnym wystąpieniem Armii Krajowej (polskiego ruchu oporu) przeciwko wojskom niemieckim okupującym Warszawę. Trwało od 1 sierpnia do 3 października 1944 roku. Walki toczyły się w lewobrzeżnej części miasta. Z jednej strony powstanie miało osłabić Niemców i umożliwić szybsze odbicie miasta wspólnymi siłami z Armią Czerwoną (dotarła ona wtedy do prawobrzeżnej Warszawy i szykowała się do przeprawy przez Wisłę). Po drugie miało ocalić suwerenność Kraju poprzez wykazanie przywódcom Związku Sowieckiego, pozostałych mocarstw oraz europejskiej opinii publicznej, że Polacy mają zorganizowane struktury Państwa Podziemnego, które mogą stanowić w przyszłości oparcie dla niepodległego bytu państwowego. W ten sposób kierownictwo Armii Krajowej dążyło do usunięcia Polski z sowieckiej strefy wpływów i uniemożliwienia narzucenia Polsce marionetkowych władz uzależnionych od Związku Sowieckiego.
Zakładano, że powstanie potrwa tylko kilka dni. W rzeczywistości trwało aż 63 dni i pociągnęło za sobą poważne straty. Po stronie polskiej wyniosły one około 10 tysięcy zabitych, 7 tysięcy zaginionych i 5 tysięcy rannych żołnierzy a także od 120 do 200 tysięcy ofiar wśród ludności cywilnej. Poległo wielu ludzi młodych i większość warszawskiej inteligencji. Powstanie było największą akcją zbrojną ruchu oporu w okupowanej przez hitlerowców Europie. Po stronie niemieckiej straty wyniosły około 10 tysięcy zabitych, 6 tysięcy zaginionych i 9 tysięcy rannych. W czasie powstania zniszczonych zostało 300 niemieckich czołgów i samochodów pancernych. Podczas walk zburzono około 25% zabudowy miasta. Po ich zakończeniu niemieckie oddziały zniszczyły z rozkazu Hitlera dalsze 35% miasta. W związku z tym, że już wcześniej przy zdobywaniu Warszawy zniszczono 10% zabudowy, a kolejne 15% w wyniku planowego wyburzania prowadzonego po likwidacji getta, po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej 85% miasta leżało w gruzach.

Z rozkazu Józefa Stalina Armia Czerwona wstrzymała ofensywę po to, aby umożliwić Niemcom pokonanie powstańców i zniszczenie siły Armii Krajowej. Nie udzieliła też powstańcom żadnej pomocy wojskowej i odmówiła udostępnienia lotnisk po prawej stronie Wisły aliantom, którzy dokonywali zrzutów uzbrojenia i prowiantu.

Często wyrażane są opinie krytyczne, kwestionujące sens walki przeciwko przeważającym siłom niemieckim. Faktem jest, że na decyzję o wybuchu powstania wpływ miała nie tylko chłodna kalkulacja, ale i silne emocje. Wielu ludzi zostało powstańcami z chęci walki i zemsty na Niemcach za lata poniżenia, zastraszania, męczenia więźniów Pawiaka, łapanek i wysyłania ludzi do obozów koncentracyjnych lub na roboty do Niemiec, mordów dokonywanych przez Gestapo, niewoli. Chcieli wreszcie stanąć do walki jak równy z równym - strzelić i zabić, poczuć się wreszcie gospodarzem własnej ziemi.

Powstanie Warszawskie pozostaje największym w naszej historii symbolem heroicznej walki Polaków o niepodległość i dlatego 1 sierpnia Polacy oddają cześć bohaterstwu i ofiarności tysięcy powstańców. Nie należy go sprowadzać do wydarzenia lokalnego, warszawskiego. To było powstanie polskie.

1 sierpnia o godzinie 17.00, w godzinę „W”, czyli wybuchu powstania w całej Polsce włączane są syreny alarmowe i dzwony kościelne. Ludzie zatrzymują się na minutę, aby uczcić powstańców i ofiary cywilne powstania. Zatrzymują się samochody. Kierowcy włączają klaksony. Wiele osób chodzi tego dnia z małymi flagami albo biało-czerwonymi opaskami na prawym ramieniu. Organizowane są manifestacje patriotyczne, wspólne śpiewanie piosenek powstańczych (w Warszawie, na Placu Piłsudskiego zbiera się wtedy kilka tysięcy ludzi), zapalane są znicze pod pomnikami i na mogiłach powstańców.

Informacje o Powstaniu Warszawskim znajdziesz pod adresami:

1 sierpnia nie jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.

15 sierpnia – rocznica Bitwy Warszawskiej 1920 roku 

Stoczona od 12 do 25 sierpnia 1920 roku Bitwa Warszawska uznawana jest za jedną z przełomowych bitew w historii. Doszło do niej w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Dzięki zwycięstwie Polaków w tej bitwie Rzeczpospolita obroniła swoją niepodległość odzyskaną zaledwie rok wcześniej po 123 latach rozbiorów (aneksji poszczególnych części terytorium przez Austrię, Prusy i Rosję), a jednocześnie powstrzymane zostało rozprzestrzenianie się rewolucji bolszewickiej na Europę Zachodnią.

Kluczową rolę odegrał udany manewr Wojska Polskiego oskrzydlający Armię Czerwoną poprowadzony przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego, przy jednoczesnym związaniu głównych sił nieprzyjaciela na przedpolach Warszawy.

Do wygranej bitwy istotnie przyczyniło się złamanie w 1919 roku szyfrów Armii Czerwonej. Dokonał tego porucznik Jan Kowalewski, kryptolog, matematyk i lingwista. Dzięki złamaniu szyfrów wroga polskie dowództwo znało stan materialny i morale Armii Czerwonej, ruchy i miejsca rozlokowania jej oddziałów, rozkazy i plany.

Straty strony polskiej wyniosły około 4.500 zabitych, 22 tysiące rannych i 10 tysięcy zaginionych. Dokładne straty bolszewików nie są znane. Przyjmuje się, że wyniosły one około 25 tysięcy zabitych lub ciężko rannych. Ponad 60 tysięcy bolszewików trafiło do polskiej niewoli, a 45 tysięcy zostało internowanych przez Niemców.

11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości 

W dniu 11 listopada obchodzone jest Narodowe Święto Niepodległości. Upamiętnia ono odzyskanie przez Polskę niepodległości po 123 latach rozbiorów dokonanych przez Austrię, Prusy i Rosję.
Odzyskiwanie przez Polskę niepodległości było procesem stopniowym, dlatego wybór daty 11 listopada jest raczej arbitralny. Tego dnia w 1918 roku: (i) Rada Regencyjna (kolegialny organ mający sprawować władzę nad terytorium Królestwa Polskiego kontrolowanym przez Cesarstwo Niemieckie i Austro-Węgry) przekazała władzę nad podległym jej wojskiem Józefowi Piłsudskiemu, (ii) wojska niemieckie zaczęły wycofywać się z Królestwa Polskiego, (iii) rozbrojono wieczorem niemiecki garnizon stacjonujący w Warszawie, (iv) Niemcy podpisały kapitulację, co zakończyło Pierwszą Wojnę Światową.

11 listopada został ustanowiony świętem państwowym w kwietniu 1937 roku. W okresie okupacji niemieckiej (1939-1945) i rządów komunistycznych (1945-1989) obchody tego święta były zabronione. Zostało ono przywrócone do kalendarza świąt państwowych ustawą Sejmu z lutego 1989 roku. 

Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem:

11 listopada jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.