Zaloguj do serwisu




Przypomnij hasło

Aktualnie Polski Network posiada uczestników w 37 krajach na 6 kontynentach.

Święta katolickie

 1. Trzech Króli (6 stycznia) 

Uroczystość Objawienia Pańskiego, czyli święto Trzech Króli, jest w liturgii Kościoła Katolickiego upamiętnieniem pokłonu, który złożyli Trzej Mędrcy (Magowie) ze Wschodu nowonarodzonemu Chrystusowi. Trzej Królowie dowiedziawszy się z proroctw o narodzeniu króla żydowskiego, przybyli do Betlejem, gdzie obdarowali dzieciątko mirrą, złotem i kadzidłem. Historia hołdu złożonego Jezusowi przez Kacpra, Melchiora i Baltazara (imiona Trzech Króli, przypisywane im od Średniowiecza) symbolizuje w Kościele Katolickim podporządkowanie świata pogan i zarazem uniwersalność zbawienia. Dla podkreślenia tego faktu tradycja chrześcijańska od dawna umieszcza wśród Magów człowieka czarnoskórego. Uroczystość kończy trwające od Wigilii obchody święta Bożego Narodzenia. Jest to jedno z najstarszych świąt w Kościele, które wyodrębniło się IV wieku.

Współcześnie na pamiątkę tych wydarzeń Polacy święcą w kościołach kredę, którą następnie pisane są na drzwiach wejściowych do domu litery K+ M+ B oraz data bieżącego roku. Litery te są łacińską inskrypcją Christus Mansionem Benedicat (Niech Chrystus błogosławi temu domowi) lub Christus Multorum Benefactor (Chrystus Wielu Dobroczyńcą). W wielu miejscowościach zachował się również zwyczaj obchodzenia domów przez kolędników obdarowywanych za swe występy smakołykami czy też drobnymi datkami. W niektórych domach, szczególnie tam gdzie są dzieci, zachował się XVI-wieczny zwyczaj wybierania „migdałowego króla”. W tym celu piecze się specjalne ciasto, w którym ukrywa się migdał. Osoba, która go odnajdzie zostaje „królem”.  Dla katolików obowiązkowa jest również w tym dniu Msza Święta, na której święci się nie tylko kredę, ale też mirrę, złoto i kadzidło. Mimo to, uroczystość Trzech Króli nie jest w Polce dniem ustawowo wolnym od pracy.

Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Trzej_Kr%C3%B3lowie.

 2. Środa Popielcowa (40 dni przed świętami wielkanocnymi) 

Środa Popielcowa (Popielec, Wstępna Środa) rozpoczyna okres Wielkiego Postu. Przypada na 40 dni (nie licząc niedziel) przed świętem Wielkanocy. Według Kościoła jest to dzień pokuty, który ma przypominać o kruchości ludzkiego istnienia oraz o nieuchronności śmierci. W Popielec w kościołach zwraca się uwagę na fakt, iż tylko Bóg decyduje o ludzkim losie i zbawieniu. Od VII wieku środa jest dniem rozpoczynającym czterdziestodniowy liturgiczny okres pokuty.

W Środę Popielcową podczas mszy świętej utrwalił się zwyczaj posypywania przez księży głów wiernych popiołem. Kapłan czyniąc znak krzyża wypowiada zarazem słowa: „Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Jest to symbol rozpoczęcia postu i pokuty. Proch pochodzi z palm poświęconych w Niedzielę Palmową z poprzedniego roku. Dzień ten jest również czasem postu ścisłego (dozwolone są jedynie trzy posiłki bezmięsne w ciągu dnia, w tym tylko jeden do syta). Wielu Polaków robi w Środę Popielcową wielkopostne postanowienia. Papież Jan Paweł II ogłaszał Popielec dniem modlitw o pokój na świecie. Mimo że Środa Popielcowa nie jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy, gromadzi co roku w kościołach tłumy wiernych.

Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Popielec
  
 3. Niedziela Palmowa (ostatnia niedziela Wielkiego Postu) 
 
Niedziela Palmowa upamiętnia w liturgii Kościoła Katolickiego triumfalne przybycie Chrystusa do Jerozolimy, które bezpośrednio poprzedziło Jego mękę i śmierć na krzyżu. Według Ewangelii, Jezus wjechał do miasta na osiołku witany radosnymi okrzykami: „Błogosławiony Ten, który idzie w imię Pańskie. Hosanna na wysokościach”. Ludność Jerozolimy rzucała ponadto Chrystusowi pod nogi płaszcze i gałązki palmowe. Liturgia Niedzieli Palmowej składa się z dwóch momentów: z radosnej procesji z palmami oraz z czytania fragmentu Ewangelii o Męce Pańskiej. W ten sposób Kościół podkreśla nierozerwalność triumfu i ofiary Chrystusa. Obecnie Niedziela Męki Pańskiej rozpoczyna Wielki Tydzień, okres duchowego wyciszenia i przeżywania męki Jezusa, będącego duchowym przygotowaniem do Wielkanocy.
  
W Niedzielę Palmową wierni przynoszą do poświęcenia palemki, które symbolizują odradzające się życie i zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią. W Polsce palmy tworzy się głównie z gałązek wierzbiny pokrytej w tym okresie baziami. Sztuka wytwarzania barwnych bukietów z suszonych kwiatów, kłosów traw i zbóż przybrała w Polsce wyjątkową formę. W parafiach Lipniki i Łyse na Kurpiach organizowane są nawet corocznie konkursy na najpiękniejszą i najwyższą palmę (niektóre z nich osiągają wysokość kilku metrów). Typowo polskim zwyczajem jest również procesja z bogato zdobionymi palmami (najczęściej po porannej Mszy Świętej). Poświęcone palmy należy trzymać w domu cały rok (najczęściej wetknięte za święty obraz) i spalić dopiero przed Środą Popielcową (uzyskany z nich popiół wykorzystuje się właśnie w dniu rozpoczynającym Wielki Post). Po Mszy Świętej w niektórych kościołach odbywają się przedstawienia pasyjne. W Kalwarii Zebrzydowskiej ludowe misteria pasyjne wystawiane są corocznie przez cały Wielki Tydzień. Papież Jan Paweł II związał z Niedzielą Palmową obchody Światowego Dnia Młodzieży.
  
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresami:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Niedziela_Palmowa 
http://www.opoka.org.pl/varia/wielkanoc/palmowa/1098.1,Niedziela_Palmowa.html.
 
 
 4. Wielkanoc (przypada w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca) 
  
Wielkanoc upamiętnia w liturgii Kościoła Katolickiego zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Odwołuje się do wydarzeń opisanych w Ewangelii, kiedy to Maria Magdalena przybywa do grobu Chrystusa i stwierdza, że grób jest pusty. Jest to najważniejsze i zarazem najstarsze święto obchodzone przez chrześcijan. Wielkanoc poprzedzona jest Triduum Paschalnym (Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielka Sobota), które upamiętnia mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa, czyli wydarzenia o największym dla chrześcijaństwa znaczeniu. Wielkanoc to czas radości i zwycięstwa życia nad śmiercią. Obchody Wielkiej Nocy rozpoczynają się w liturgii Kościoła katolickiego od porannej procesji z monstrancją i mszy świętej, zwanej rezurekcją. Radosny wymiar święta symbolizuje biały kolor szat liturgicznych. Wielkanoc jest świętem ruchomym (przypada co roku między 22 marca a 25 kwietnia), które jednak pokrywa się ze świętem Paschy w kalendarzu hebrajskim, bowiem według Ewangelii właśnie w tym okresie rozgrywały się wydarzenia czczone podczas Wielkiej Nocy.
  
Polacy w Wielką Niedzielę po rezurekcji spożywają w domach uroczyste śniadanie wielkanocne poprzedzone składaniem życzeń, którego najważniejszą częścią jest „święconka” („święcone”), czyli pokarm poświęcony w kościołach w Wielką Sobotę. W koszyczku z pokarmem nie może zabraknąć jajek, baranka (współcześnie najczęściej z cukru czy czekolady), wędliny, soli oraz chleba. Na wielkanocnym polskim stole znajdują się również pisanki i kraszanki- jajka zdobione różnymi sposobami, symbolizujące nowe życie. Istnieje również wiele typowo wielkanocnych potraw, takich jak mazurki, baby, czy żurek wielkanocny. W większości gier i rozrywek podczas świąt najważniejszym atrybutem były pisanki. Popularną zabawą wielkanocną była walatka. Polega ona na toczeniu przez dwie osoby jajek. Pisanka, która wytrzymała zderzenie, gwarantowała zwycięstwo jej posiadaczowi. Mógł on zabrać jajko przeciwnika. Wiele odrębnych zwyczajów wykształciło się w poszczególnych regionach Polski. Między innymi w Krakowie i okolicach obchodzi się odpust w Poniedziałek Wielkanocny- Emaus. W Polsce drugi dzień Wielkanocy wiąże się ze śmigusem- dyngusem, który wywodzi się jeszcze ze zwyczajów wczesnosłowiańskich, a współcześnie polega na polewaniu dla żartu wodą nawet nieznajomych osób. Lany Poniedziałek jest również dla wielu polskich dzieci okazją do otrzymania prezentów od wielkanocnego zajączka. Zwyczaj obdarowywania się zdobionymi jajkami, które mają przynosić pomyślność, zachował się również wśród dorosłych. Choć mało, kto uświadamia to sobie, również przedświąteczne porządki są częścią polskich wielkanocnych tradycji i oprócz wymiaru praktycznego symbolizują oczyszczanie domu z chorób i zła pozostałego po zimie.
   
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wielkanoc.
  
 5. Boże Ciało (święto obchodzone w drugi czwartek po Zielonych Świątkach, które przypadają w siódmą niedzielę po Wielkanocy) 
  
Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, czyli w tradycji ludowej Boże Ciało, jest obchodzona w Kościele katolickim ku czci Najświętszego Sakramentu. Liturgia przypomina wówczas o wydarzeniach podczas Ostatniej Wieczerzy, o przeistoczeniu chleba i wina w ciało i krew Jezusa Chrystusa. Bezpośredni wpływ na ustanowienie odrębnego święta miały objawienia błogosławionej Julianny z Cornillon, której ukazywała się jaśniejąca tarcza z ciemną plamą, co interpretowano, jako upomnienie się Chrystusa o specjalny dzień dla uczczenia Jego Ciała i Krwi. Uroczystość ma radosny i dziękczynny charakter, jest to zarazem jedno z najbardziej uroczystych i barwnych świąt katolickich.
 
Boże Ciało jest świętem nakazanym. Powszechnie w obchodzi się je w Kościele od XIV wieku.
W Polsce obchody Bożego Ciała to głównie uroczyste, masowe procesje odbywające się w poszczególnych parafiach, niekiedy w całych miejscowościach. Jest to dla katolików okazja do publicznego wyznania wiary. Procesja z Hostią w monstrancji zatrzymuje się przy czterech ołtarzach, gdzie czytane są fragmenty Ewangelii traktujące o Eucharystii. Budową i dekoracją ołtarzy zajmują się wierni. Gałązki, którymi przybrane są ołtarze zabierane są często przez nich do domów i według wierzeń chronią przed złem i chorobami. Na trasie procesji domy przystrajane są kolorowymi chorągwiami oraz wizerunkami Chrystusa. W wielu miejscowościach w procesjach parafianie biorą udział w strojach ludowych. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Uroczysto%C5%9B%C4%87_Naj%C5%9Bwi%C4%99tszego_Cia%C5%82a_i_Krwi_Pa%C5%84skiej.
 
 6. Dzień Świętego Jana (24 czerwca) 
  
Dzień świętego Jana Chrzciciela obchodzi się w Kościele Katolickim na pamiątkę jego narodzin. Jest to jedna z najstarszych uroczystości ku czci Świętych w chrześcijaństwie, a zarazem jedyne wspomnienie świętego, które obchodzi się w dzień jego urodzin (wśród pozostałych świętych wspomina się dzień ich śmierci). W liturgii święto to pozostaje w ścisłym związku z Bożym Narodzeniem. Uroczystość miała zastąpić słowiańskie święto, zwane Sobótką lub Nocą Kupały, obchodzone w wigilię Dnia Świętego Jana, związane z letnim przesileniem Słońca. Pogańskim zwyczajom i obrzędom nadawano powoli w Kościele znaczenia związane z chrześcijaństwem. Święto ku czci ognia i wody powiązano z Janem Chrzcicielem, który dokonywał chrztu poprzez całkowite zanurzenie w wodzie. Samego świętego zaczęto nazywać Kupałą, podkreślając jego rolę w chrystianizacji i zbawieniu. W taki sposób, nie mogąc zwalczyć starosłowiańskiego święta, Kościół włączył je do chrześcijańskiej obrzędowości.
 
Noc Świętojańska była jednym z najradośniejszych świąt słowiańskich. Mimo chrystianizacji i nadaniu obrzędom chrześcijańskiego patrona, wiele ludowych obyczajów zachowało się do dziś. Do tradycji związanych z wigilią Dnia Świętego Jana, które są wciąż kultywowane zalicza się między innymi puszczanie wianków, rozpalanie ognisk nad brzegami jezior i rzek. Obecnie w wielu polskich miejscowościach organizuje się imprezy i koncerty z tej okazji. Ze świętem związana jest też legenda o zakwitającym właśnie w tę noc kwiecie paproci. Kto go odnalazł mógł liczyć na szczęście i bogactwo. Sam dzień współcześnie jest obchodzony przede wszystkim w parafiach, które mają za patrona Jana Chrzciciela.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Wigilia_%C5%9Bw._Jana
http://pl.wikipedia.org/wiki/Noc_Kupa%C5%82y.
 
  
 7. Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny (święto Matki Bożej Zielnej) (15 sierpnia) 
 
Uroczystość ta obchodzona jest w Kościele dla upamiętnienia dogmatu wiary, który mówi o wzięciu do nieba Najświętszej Marii Panny z duszą i ciałem po zakończeniu jej ziemskiego życia. Dogmat o Wniebowzięciu został ogłoszony przez papieża Piusa XII w 1950 roku, jednak samo święto upowszechniło się w liturgii Kościoła już w VIII wieku. Jest to, więc jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele Katolickim. Uznaje się je za święto triumfu Marii Panny. Jest to święto nakazane.
 
Polacy czczą Matkę Boską Wniebowziętą, jako patronkę ziemi i roślinności (stąd też popularna nazwa uroczystości- Matki Boskiej Zielnej). Jedno z podań mówi również o tym, że Apostołowie znaleźli na miejscu Wniebowstąpienia kwiaty. Dlatego podczas mszy świętej często święci się wiązanki z kwiatów i ziół oraz płody rolne. Zasuszone kwiaty wiesza się w domach, aby chroniły od chorób i niepowodzeń. Wielu poświęconym roślinom przypisuje się właściwości lecznicze. Podczas uroczystości kościoły przybrane są ozdobami z kwiatów. Szczególnie oblegane są wówczas sanktuaria maryjne, następuje nasilenie ruchu pielgrzymkowego. Specjalne pielgrzymki udają się z tej okazji do Częstochowy i Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie podczas święta odbywają się uroczyste odpusty. W Polsce święto Matki Boskiej Zielnej jest dniem ustawowo wolnym od pracy.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Wniebowzi%C4%99cie_Naj%C5%9Bwi%C4%99tszej_Maryi_Panny 
 
 8. Wszystkich Świętych (1 listopada) 
 
Uroczystość Wszystkich Świętych jest dla Kościoła Katolickiego upamiętnieniem wszystkich znanych i nieznanych świętych. Jej celem jest przede wszystkim uczczenie tych Świętych Bożych, którzy nie mają osobnych dni w roku liturgicznym. Jest to dla Kościoła Katolickiego uroczystość radosna, ponieważ jest upamiętnieniem faktu, iż tylu już wiernych dostąpiło zbawienia. W liturgii Kościoła Dzień Wszystkich Świętych ma przypominać o powołaniu wszystkich ludzi do świętości. Kult wszystkich świętych ma w Kościele źródła w kulcie męczenników z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Od południa tego dnia aż do końca dnia następnego można uzyskać odpust zupełny. Jest to święto nakazane, uczestnictwo we Mszy Świętej jest, więc obowiązkowe.
 
Dzień Wszystkich Świętych wiąże się w Polsce z następującym po nim Dniem Zadusznym. Dlatego też większość Polaków właśnie w tym dniu odwiedza groby swoich bliskich i zapala na nich znicze, kładzie kwiaty, odmawia modlitwę. Jest to w Polsce dzień refleksji i zadumy, jak również okazja do zadbania o wiele zapomnianych grobów czy odwiedzanie zbiorowych mogił lub miejsc krwawych bitew. Na cmentarzach odprawia się procesje żałobne ze stacjami. W kościołach składa się również ofiary na „wypominki”, prosząc o modlitwę za bliskich zmarłych. Jest to dzień ustawowo wolny od pracy, dlatego też często odwiedza się groby położone nawet bardzo daleko od domu.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wszystkich_%C5%9Awi%C4%99tych.
 
 
9. Dzień Zaduszny (2 listopada)
 
Jest to katolickie wspomnienie wiernych zmarłych, odpowiednik pogańskich Dziadów. Obchody Dnia Zadusznego w Kościele katolickim rozpoczął św. Odilon w 998 roku, a w XIII wieku tradycja ta rozpowszechniła się w całym Kościele. W tym dniu z ambon wyczytuje się imiona zmarłych i odmawia za nich zwyczajowe modlitwy. Szczególną troską obdarzeni są zmarli, którzy według Kościoła Katolickiego odprawiają jeszcze pokutę w czyśćcu. W liturgii Kościoła Dzień Zaduszny łączy się z Dniem Wszystkich Świętych, o ile bowiem 1 listopada cieszymy się, że tylu wiernych dostąpiło zbawienia, o tyle 2 listopada Kościół przypomina o duszach, które ciągle jeszcze potrzebują wstawiennictwa i modlitwy.
 
W Zaduszki Polacy uczestniczą w Mszach Świętych za zmarłych, przede wszystkim za dusze znajdujące się w czyśćcu oraz odwiedzają cmentarze zapalając znicze oraz kładąc kwiaty na grobach bliskich zmarłych. W kościołach, podobnie jak 1 listopada składa się „wypominki” z prośbą o modlitwę za bliskich. Jest to dzień zadumy i refleksji, pamięci o zmarłych oraz wytężonej modlitwy za ich zbawienie. Zapalane na grobach znicze mają symbolizować życie wieczne, a także, według tradycyjnych wierzeń, chronić od zła. Dzień Zaduszny nie jest w Polsce dniem ustawowo wolnym od pracy.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zaduszki 
  
 10. Dzień Świętego Marcina (11 listopada) 
 
Dzień Świętego Marcina obchodzi się w Kościele w rocznicę jego pochówku. Święty Marcin był rzymskim legionistą. Po tym jak użyczył swego płaszcza żebrakowi, ukazał mu się we śnie Chrystus. Marcin postanowił wtedy odejść z wojska i otrzymał święcenia kapłańskie. Mimo dojścia do zaszczytów biskupich aż do śmierci żył bardzo skromnie, zawsze wstawiając się za ciemiężonymi. Dzień Świętego Marcina został ustanowiony przez Kościół w V wieku.
 
W Polsce Dzień Świętego Marcina obchodzi się współcześnie przede wszystkim w Poznaniu i okolicznych powiatach. Kościół pod wezwaniem świętego Marcina, ufundowany w XII wieku, należy do najstarszych w mieście. W dniu 11 listopada obchodzone są rokrocznie imieniny ulicy Świętego Marcina. Znana jest tradycja wypiekania na ten dzień specjalnych rogali świętomarcińskich. Sięga ona 1891 roku, kiedy ówczesny proboszcz parafii pod wezwaniem św. Marcina zaapelował o pomoc ubogim na wzór patrona parafii. Wtedy to po raz pierwszy jeden z poznańskich piekarzy przywiózł 11 listopada kilka blach rogali. Świętowanie kończy się co roku barwnym korowodem wzdłuż ulicy Świętego Marcina oraz pokazem sztucznych ogni. W trakcie imprezy wolontariusze zbierają pieniądze na pomoc ubogim i niepełnosprawnym. W Pabianicach w Dzień Świętego Marcina przybywa się do kościołów z kolorowymi lampionami, a po Mszy Świętej dzieli się z ubogimi tradycyjnymi rogalikami. Z uroczystością wiąże się również wiele tradycyjnych polskich przysłów.
 
Dzień Świętego Marcina zbiega się w Polsce z obchodami Święta Niepodległości.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ulica_%C5%9Awi%C4%99ty_Marcin.
  
 11. Wigilia Bożego Narodzenia (24 grudnia) 
 
Jest to dzień poprzedzający Boże Narodzenie, kończący adwent. W Kościele Katolickim jest to okres czuwania i oczekiwania na przyjście Jezusa Chrystusa. Według Kościoła powinien to być czas refleksji i zadumy, przygotowania duszy na tajemnicę Wcielenia. W liturgii post nie jest nakazany, choć Kościół Katolicki szczególnie go wówczas zaleca.
 
W Polsce przez cały wigilijny dzień trwają intensywne przygotowania do zbliżającego się święta. Przygotowuje się świąteczne potrawy, przystraja dom. Unika się również kłótni i sporów, ponieważ wierzy się, iż mogą się one przenieść na następny rok. Właśnie w Wigilię powinno się wedle tradycji ubierać choinkę. W Polsce w wigilijny wieczór spożywa się uroczystą kolację złożoną tradycyjnie z dwunastu potraw. Rozpoczyna się ona wraz z pierwszą gwiazdką od dzielenia się opłatkiem i wzajemnego składania życzeń. W polskiej tradycji wieczerza wigilijna składa się z dań postnych. Na wigilijnym stole przykrytym białym obrusem, pod którym umieszcza się sianko, ustawia się jedno dodatkowe nakrycie dla nieznajomego gościa. Typowe potrawy przygotowywane na ten wieczór składają się z ryb, grzybów, maku, miodu. Należą do nich między innymi: barszcz z uszkami, karp, pierogi z kapustą czy kutia. Wedle tradycji, należy skosztować wszystkich potraw. W Polsce to właśnie w Wigilię dzieci znajdują pod choinką prezenty od Świętego Mikołaja. Po kolacji śpiewa się kolędy, a o północy udaje się na Pasterkę do kościoła.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wigilia_Bo%C5%BCego_Narodzenia.
 
 12. Święto Bożego Narodzenia (25 grudnia) 
 
Boże Narodzenie jest w liturgii Kościoła wspomnieniem narodzin Jezusa Chrystusa. Józef razem z Maryją udali się na spis powszechny do Jerozolimy. W drodze, w małej miejscowości Betlejem, Maria powiła Syna, Jezusa. Dzieciątko, jako pierwsi odwiedzili pasterze, powiadomieni o radosnej nowinie przez Aniołów.  Radosny charakter święta symbolizuje biały kolor szat liturgicznych. Jest to drugie pod względem ważności, zaraz po Wielkanocy, święto w Kościele. Okres bożonarodzeniowy rozpoczyna się o północy Mszą Świętą - Pasterką (symbolizującą przybycie pasterzy do stajenki), która otwiera oktawę liturgicznych obchodów związanych z tajemnicą Wcielenia. Uroczystość na pamiątkę narodzin Chrystusa obchodzona jest w Kościele od IV wieku.
 
W Polsce Boże Narodzenie to rodzinne święto, wypełnione spotkaniami z bliskimi i biesiadowaniem, mające niezwykle bogate tradycje. Podczas okresu bożonarodzeniowego bardzo popularne jest wspólne śpiewanie kolęd. W niemal każdym domu stoi bogato przystrojona choinka. Ozdoby choinkowe mają swoją symbolikę: na szczycie umocowuje się Gwiazdę Betlejemską, zawiesza się jabłka przypominające rajski owoc, czy światła chroniące przed złymi mocami. Samo drzewko jest symbolem Chrystusa, jako źródła życia. Z Bożym Narodzeniem wiąże się również wiele specjalnie przygotowywanych w tym okresie potraw. Boże Narodzenie jest również okazją do składania odwiedzin najbliższym. W kościołach znajdują się szopki upamiętniające narodziny Jezusa w stajence. Przez cały okres świąt wystawiane są również jasełka, czyli widowiska o tematyce bożonarodzeniowej wzorowane na średniowiecznych misteriach franciszkańskich. W niektórych miejscowościach zachował się zwyczaj przyjmowania kolędników, czyli przebierańców chodzących od domu do domu i wykonujących popularne kolędy oraz składających życzenia pomyślności w nadchodzącym roku. Charakterystycznymi postaciami wśród kolędników są pasterze, Trzej Królowie, Dziad, Baba, Cygan, Żyd. W zamian za życzenia kolędników obdarowuje się świątecznymi specjałami lub drobnymi datkami. Dzień Bożego Narodzenia, jak i dzień po nim następujący - 26. grudnia (Dzień Świętego Szczepana) są ustawowo wolne od pracy.
 
Więcej informacji o tym święcie znajdziesz pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Bo%C5%BCe_Narodzenie